Rzeczpospolita krótko relacjonuje (31.08.2010) dyskusję niemieckich i rosyjskich historyków o dialogu polsko-rosyjskim. W tekście czytamy m.in.:

"Część dyskusji upłynęła Rosjanom na analizowaniu artykułu dziennikarza „Rz” Piotra Zychowicza „Kto wyzwolił Polskę” („Rz” 02.08.2010), w którym autor zarzuca Rosjanom, że nie są gotowi do uczciwej rozmowy o historii i wyzbycia się sowieckiego spojrzenia na nią. Oburzona była moderatorka, która nie mogła zrozumieć, jak to możliwe, że w polskiej prasie ukazał się taki artykuł, skoro między Warszawą i Moskwą trwa ocieplenie." Daje to pewien obraz, w jak osobliwy sposób niektórzy Rosjanie traktują wolność prasy.

Dalej w artykule znajdujemy słowa: "– Najważniejsze jest , by takie rozmowy toczyły się z udziałem wszystkich stron, bo inaczej to nie ma sensu – mówi ekspert Fundacji Bertelsmanna Cornelius Ochmann." To bardzo mądre zdanie, trudno się z nim nie zgodzić. Dlaczego zatem niemieccy historycy zgodzili się na dyskusję z Rosjanami na takiej zasadzie jak mogliśmy to zobaczyć? Można odnieść wrażenie, że syndrom "dwóch wielkich narodów Europy" dotyka nie tylko rosyjskich i niemieckich polityków, ale również inne grupy zawodowe w tych krajach.

Janusz Korwin-Mikke, lider parti Wolność i Praworządność złożeniem okazałej wiązanki pod Kolumną Zygmunta w Warszawie uczcił rocznicę wstąpienia królewicza Władysława Wazy na carski tron w Moskwie w roku 1610. Przy okazji powiedział portalowi fronda.pl, że "ktoś tresuje Polaków, by wydawało się im, że są notorycznymi przegranymi". W takim stwierdzeniu leży potężny zarzut o antypolonizm. Tak mocne stwierdzenia warto poprzeć jakimiś mocnymi dowodami czego Janusz Korwin-Mikke w wywiadzie dla Frondy nie czyni. Niemniej sam postulat większego skupienia na narodowych zwycięstwach jest godny podjęcia. W tym roku upływają okrągłe rocznice: bitwy pod Grunwaldem (600-lecie), bitwy pod Kłuszynem (400-lecie) oraz "cudu nad Wisłą" (80-lecie). Wydaje się, że żadna z tych rocznic nie doczeka się wystaczająco mocne oprawy, gdy tymczasem aż się prosiło się o ogłoszenie roku 2010 rokiem polskich zwycięstw.

Niemcy są bardzo mili dla nas Polaków tak długo jak nie zdradzamy chęci stania się równorzędnymi partnerami. W historii dwudziestolecia międzywojennnego miała miejsce wojna celna, której inicjatorem była Republika Wejmarska, a rozpoczęła ją zaniepokojona gwałtownym rozwojem gospodarczym Polski po oddzyskaniu niepodległości. Obecnie Niemcy próbują wyautować Polskę z rynku gazu ziemnego. Najpierw ponad głowami środkowej Europy budują Gazociąg Północny (GP). Następnie próbują blokować budowę gazoportu w Świnoujciu. Ostatnio zarządali studium wpływu gazoportu na środowisko naturalne po niemieckiej stronie granicy. Inwestycja w Świnoujściu daje Polsce szansę na dywersyfikację źródeł gazu. Tymczasem Niemcy liczą na to, że po uruchomieniu GP będą mogli sprzedawać nam rosyjski gaz. Nie wiem do końca jak oceniać agresywną politykę Niemiec w tym względzie. Czy mieści się to jeszcze w ramach normalnej gry rynkowej, czy można już nazwać to niemiecką polonofobią. Czy będzie tak, że relacje polsko-niemieckie będą dobre tylko pod warunkiem, że zgodzimy się na rolę nieco podrzędną w stosunku do wielkiego, aryjskiego narodu? Mam nadzieję, że następnym żądaniem nie będzie eksterytorialna autostrada do Kaliningradu.

Zapraszamy do zapoznania się z tekstem Michała Tyrpy Prezesa Zarządu Fundacji Paradis Judaeorum, nawiązującym do artykułu poświęconego "Ochotnikowi do Auschwitz" jaki zamieścił "Kurier Katolicki" z Davenport nad rzeką Missisipi.

Michał Tyrpa pisze między innymi:

"(...) artykuł Judith Costello stanowi wydarzenie nie tylko ze względów wymienionych wyżej. Po pierwsze sam tytuł tekstu, w którym obok siebie pojawiają się słowa „katolik”, „ochotnik” i „Auschwitz” brzmi dla Amerykanów zaskakująco. Zdziwienie narasta w trakcie lektury, gdy czytelnik dowiaduje się, że przebywając w Auschwitz (w owym „polskim obozie koncentracyjnym”, o którym Amerykanie tyle razy słyszeli) Pilecki nie tylko nie był „nazistowskim”(marsjańskim, saturnińskim itp.) mordercą, ale wręcz przeciwnie – był twórcą podziemnej organizacji więźniów! Że w owym piekle na ziemi znalazł się dobrowolnie i – co w Ameryce brzmi już całkiem nieprawdopodobnie – że był katolikiem narodowości polskiej…

Po wtóre wierni z Iowa mają okazję dowiedzieć się o stworzonym przez konspiratorów planie oswobodzenia obozu, o reakcji przywódców Sił Sprzymierzonych na raporty z Auschwitz, o polskiej daninie krwi pod okupacją niemiecką i o tym czym dla ojczyzny Rotmistrza, i dla niego osobiście, okazało się zakończenie II wojny światowej."

Kresy.pl przynoszą (26. 08. 2010) wiadomość o dewastacji zabytkowego polskiego cmentarza w Brześciu na Białorusi. Zniszczono ponad 70 nagrobków zrzucając z cokołów krzyże i tablice.

Czasowa bliskość sprawy pomnika żołnierzy bolszewickich w Ossowie skłania do refleksji, że oto mamy do czynienia z "odwetem". Przykre, że jego ofiarą padły zabytkowe groby zwykłych Polaków.

Polecamy stronę TVP z materiałami dotyczącymi zbrodni na tysiącach Polaków, której doknano na Kresach Południowo-Wschodnich, a której kolejną rocznicę wspominaliśmy ze smutkiem na początku lata. Zacytujmy ze strony:  

„Ofiary na Wołyniu zostały zabite dwa razy: pierwszy raz od siekier Ukraińców, drugi przez wymazanie z pamięci” - tak mówi ks. Isakowicz - Zaleski, którego rodzina została wymordowana na Kresach. Lucyna Kulińska działa na rzecz ocalenia pamięci poprzez zbieranie relacje świadków zbrodni, którzy cudem uszli z życiem. Leon Popek, kolejny bohater filmu, potomek ofiar zbrodni w Ostrówkach nad Bugiem, od lat organizuje pielgrzymki do miejsca kaźni swoich bliskich. Czy Polacy pamiętają o zbrodniach na Wołyniu? Jak rodziny ofiar radzą sobie z traumą tamtych zbrodni?

Zapomniana zbrodnia na Kresach. Zabito ich co najmniej dwa razy. Bo byli Polakami.

Czy mają być zabijani dalej?

Wysłaliśmy list do Prezydenta Poznania oraz do spółdzielni "Uniwersum" z prośbą o wyjaśnienie i o ochronę grobów bohaterskich Wielkopolan. Oto treść listu:

"Szanowny Panie Prezydencie,
 
Z ogromnym zdziwieniem, a także – niestety – oburzeniem odebrałem  informację na temat planowanej likwidacji grobów powstańców wielkopolskich. Ze  zdziwieniem, ponieważ przekonanie, że bycie człowiekiem każe nam dbać o mogiły  przodków, wydaje się powszechne. Z oburzeniem, gdyż sprawa dotyczy mogił  Polaków, którzy walczyli o wolność Wielkopolski, w tym i jej serca, Poznania. 
Czy brak szacunku dla ich grobów, zapomnienie i akceptacja  ich likwidacji, oznacza, że Miasto Poznań wpisuje się w tradycję, którą  zapoczątkowali niemieccy naziści, kiedy to wkraczając w 39 roku do Wielkopolski  rozpoczęli masową zemstę na powstańcach oraz na pamięci o ich dziele, mordując  powstańców, ich rodziny oraz niszcząc pamięć o Powstaniu?
Mamy nadzieję, że Pański urząd nie popiera tej antypolskiej tendencji  i Poznań zrobi wszystko, co w jego mocy, aby wielopolscy bohaterowie spoczywali  w spokoju w swoich mogiłach.
Proszę o godną Pana urzędu odpowiedź.